mkprompt-redesign

mkprompt-redesign: هر راند از صفحهٔ سفید شروع می‌شود

ورودی: یک طراحی موجود (ریپو، آدرس، اسکرین، ابزار خط فرمان). شکل لوپ خودگردان از mkprompt-goal می‌آید؛ تفاوت این است که اینجا «بهتر» باید تعریف داشته باشد، وگرنه راند دوم به بعد فقط پدینگ عوض می‌شود.

اول هدف را ببین، بعد بنویس

پرامپتی که بدون دیدن هدف نوشته شود برای هر محصول دیگری هم صادق است، و همان پرامپت است که راندها را به رنگ و فاصله می‌کشاند. اول ریپو یا آدرس را باز کن، یک بار خودت کار را تا آخر انجام بده، بعد سه چیز را دربیاور:

1. آدم و کارش. چه کسی، چند بار در روز، زیر چه فشاری، و اگر خراب شود چه بر سرش می‌آید. کار را با کلمات خودِ او بنویس، نه با کلمات محصول.
2. عددِ ران. اگر طراحی در این کار بهتر شود چه چیزی کم می‌شود؟ تعداد قدم، تعداد صفحه تا انجام کار، تعداد تصمیمی که آدم باید بگیرد، تعداد چیزی که باید بین دو صفحه به خاطر بسپارد، ثانیه تا اولین کار مفید. شرط: کسی که از این طراحی خوشش نمی‌آید هم باید بتواند همان عدد را بشمارد.
3. یک مظنون حذف. یک صفحه، مرحله، فیلد یا قابلیت که همین حالا شک داری نباید باشد. بدون این، مجوز حذف روی کاغذ می‌ماند و استفاده نمی‌شود.

اگر ابهام تعیین‌کننده ماند (کدام فلو؟ کدام آدم؟) حداکثر یک پرسش batched؛ وگرنه با پیش‌فرض معقول بساز.

آزمون آدم، نه آزمون سلیقه

هر راند در برابر یک آدم سنجیده می‌شود، نه در برابر ذوق ایجنت. یکی را که برای همین هدف واقعاً شدنی است انتخاب کن و در پرامپت اسم ببر:

• آدم واقعیِ همان کار، یا خود کاربر.
• دادهٔ واقعی رفتار: لاگ، تیکت پشتیبانی، آنالیتیکس، ضبط سشن. پرسیگنال‌ترینش هر چیزی است که آدم‌ها برای دور زدن طراحی ساخته‌اند: الیاس، اسکریپت دور کار، شیت اکسل کنار دست، یادداشت چسبیده به مانیتور. هر کدام یک راند است که طراحی نداده.
• اگر هدف تازه است و هیچ‌کدام از این‌ها را ندارد، سرِ هم نکن؛ برو سراغ گزینهٔ بعدی.
• ساب‌ایجنت تازه: دلیل طراحی را ندیده، فقط آدم و کار را می‌داند، روی همان چیز واقعی کار را انجام می‌دهد و می‌گوید کجا گیر کرد و کجا اشتباه حدس زد. پیش‌فرضِ همیشه در دسترس. شرطش این است که دفتر راند و استدلال ایجنت را نبیند، وگرنه با طراحی همدل می‌شود و آزمون می‌میرد.

هر سه یک چیز را می‌سنجند: کسی که نمی‌داند چرا این‌طور ساخته شده، کار را تا ته می‌برد یا نه.